Start punt -> Albums -> Sikkim, Darjeeling en Bhutan

Sikkim, Darjeeling en Bhutan

Deze fotogallerij bevat een fotoverslag van mijn vakantie in Sikkim, Darjeeling en Bhutan in maart 2007.

Bhutan ligt in de Himalaya ten noorden van Bangladesh. Bhutan is een gesloten en traditioneel land. Het houdt vast aan de traditionele manier van leven. Een voorbeeld is de verplichte klederdracht tijdens werktijd. Het land is sterk georiënteerd op het boeddhisme en het geloof in geesten en demonen.

Sikkim en Darjeeling liggen in het Noorden van India, tussen Nepal en Bhutan. Sikkim en Darjeeling ademen de sfeer van India uit: veel drukte, rumoer en getoeter. In het land zijn veel boeddhistische kloosters, vaak met de Himalaya reuzen op de achtergrond.

De reis is een Sawadee groepsreis.

De reis verliep via New Delhi, waar anderhalve dag is doorgebracht. New Delhi weet met zijn ongelofelijke drukte en tumult de zintuigen wel te prikkelen.

Onderaan deze pagina kun je mijn reisverslag vinden.


De fotogalerie is opgedeeld in de volgende hoofdstukken:

Gangtok (Sikkim)
Gangtok is een stad die ligt op een steile helling, waardoor klimmen onvermijdelijk is. Bij Gangtok ligt ook het Rumtek klooster, gebouwd in Tibetaanse stijl. Het is de zetel van de Gyalwa Karmapa, één van de belangrijkste Bhoedistisch lama's.
Het Guru Lakhang klooster ligt ook in de buurt van Gangtok. De monniken waren druk aan het bidden. Ze zitten hierbij in de lotus houding in 2 rijen in de gebedsruimte. Het bidden werd afgewisseld met hevige muziek sessies waarbij driftig op/met trommels, toeters, bellen en kleppers werd gespeeld.




Pelling (Sikkim)
Pelling is een dorpje op ruim 2085m hoogte. Bij mooi weer heb je prachtig uitzicht op de Himalay reus Khangchendzonga (8585m).
Op de heuvels rondom de stad zijn kloosters gebouwd. De dag van ons bezoek was de eerste dag van een festijn, waarbij alle boeken/teksten van de Boeddha werden gelezen. Het festijn werd aangekondigd door het blazen op de hoorns.




Darjeeling (West Bengalen)
Darjeeling is sterk beïnvloed door de engelse kolonisten. De engelse ontvluchtte de hitte op de theeplantages in het laagland en zochten de koelte in de bergen op.
Een overblijfsel uit die tijd is een 100 jaar oud stoomtreintje. Met de nodige truken worden deze oude treintjes aan de gang gehouden. De treintjes persen zich, met behulp van de stoomfluit, door de drukke straatjes, waarbij de huisjes maar net ontweken worden.

De tocht naar Bhutan liep eerst door het laagland, waar grote theeplantages liggen. De nieuwe verse blaadjes worden door de pluksters geoogst voor de thee.




Timphu (Bhutan)
Thimphu is de hoofdstad van Bhutan. Het heeft maar 40.000 inwoners. Bhutan is een verademing na de drukte en tumult in India. De huizen en gebouwen in Bhutan zijn gebouwd in een typische stijl: witte muren en mooi beschilderd deuren, ramen en gevels.

Bij Timphu ligt het Tango klooster, een belangrijk klooster in Bhutan. Het klooster ligt op een steile helling en een bezoek vereist een pittige klim.



Trongsa (Bhutan)
Trongsa ligt op een dag rijden van Timphu. 120Km kost hier 6 uur rijden, inclusief het overwinnen van een 3400m hoge pas.
Trongsa is een prachtig stadje vol met traditionele huisjes en een prachtige Dzong, gelegen op een strategisch punt aan de rivier.

Een opvallend aspect in Bhutan zijn de fallussen. Overal zijn penissen geschilderd op de muur of hangen onder de hoeken van het dak. De Bhutanezen geloven dat de fallussen beschermen tegen ongeluk door 'gepraat' over het huis. Het geloof is dat goede of slechte praat ongeluk brengt.



Jakar en Bumthangvallei (Bhutan)
Het stadje Jaker ligt in de Bumthangvallei en is de meest oostelijk bestemming van de reis. De vallei bevat natuurlijk de onvermijdelijke Dzong, kloosters, akkers en dorpjes vol met boerderijtjes.
De kinderen gaan in traditionele kleding naar school. Ze leren al vroeg engels, zodat ze je gebruiken om het engels te oefenen.


Punakha (Bhutan)
Punakha heeft een prachtige Dzong, gebouwd in de rivierbedding waar 2 rivieren (genaamd 'mannelijk' en 'vrouwelijk') bij elkaar komen. De Dzong is prachtig gerestaureerd.
Een dzong is het bestuurlijke en religieus centrum van een regio. Er heerst een formeel sfeer, omdat er strenge kleding voorschriften zijn: traditionele kleding en voor de mannen is de sjaal verplicht.
De gebedsruimte in Punakha is ronduit geweldig: een prachtig versierde ruimte met enorme boeddha beelden die prachtig zijn versierd.



Paro en het Festival (Bhutan)
Paro is het eindpunt in Bhutan. Het is een klein stadje met een vliegveld. Ons bezoek viel op de eerst dag van het festival, een belangrijk element in de Bhutaneze cultuur.
Op het binnenplein van de dzong worden allerlei dansen uitgevoerd, vaak met een religieuze achtergrond. Vanuit de omstreken komt de bevolking ( gekleed in de mooiste kleding) op het festival af en nestelt zich aan de rand van het binnenplein. De clowns, de politie en de 'man met de zweep' zorgen voor voldoende ruimte voor de dansers.



New Delhi
De reis verliep via New Delhi. Aan het einde van de reis was er anderhalve dag om New Delhi te verkennen.
New Delhi joeg bij mij de wijzertjes in het rood: de drukte, de rotzooi, de armoe, de bedelaars en het verkeer.
Een absoluut attractie is een rit met de 'tuf tuf': bussen, autos, motors, 'tuf tuf's, fietsers, karren, koeien, kamelen, olifanten en voetgangers persen zich luid toeterend en slingerend door de stad: een enorme chaos... en toch gaat het goed.
Maar New Delhi heeft ook prachtige Hindoetempels, moskeeën, het Rode Fort en krappe sfeervolle winkelstraatjes.



Werken in Sikkim en Bhutan
In Sikkim en Bhutan heerst grote bedrijfigheid. Er wordt vooral veel gebouwd. De huizen bestaan uit betonnen palen en betonnen vloeren. De verdiepingen worden (naar wens) dichtgemetseld. De kwaliteit van de beton is vaak om te huilen, dus ik hoop maar dat er geen zware aardbevingen komen.
Er wordt ook flink aan de weg gewerkt: er worden gaten geboord in de rotsen, (voornamelijk) vrouwen slaan de grote rotsen tot klein split. En in olie-tonnen wordt met de hand asfalt gemaakt en op de weg aangebracht.

De Nederlandse arbo dienst zou hier gek worden.




De groep
Mede dankzij de groep is deze vakantie weer een geweldige belevenis. Ik heb helaas niet van iedereen een goede foto's.
Vergeef het me!!



Naar boven


Het volgende reisverslag zijn de e-mailtjes die ik tijdens mijn reis naar het thuisfront heb verstuurd:

Deel 1
Maandagochtend ben ik vertrokken vanuit Nederland. 's Avond aangekomen in New Delhi. New Delhi is niet echt mijn favoriete stad: een kruising tussen een ex-oorlogs gebied en een ontplofte vuilnisbelt. Dan hebben jullie wel een aardig idee!!

Na een nachtrust van 4 uur zijn we doorgevlogen naar Sikkum. Sikkum is een bergachtige provincie in Noord-India, tussen Nepal, Tibet en Bhutan. We zijn nu twee dagen in Gangtok, een stad gebouwd op een berghelling. Ofwel, er is geen meter vlak terrein: de kuitjes zijn al flink getrained.

De eerste 3 dagen bestonden voornamelijk uit het rondrijden door de omgeving van Gangtok. Veel geslinger over smalle weggetjes, met langs je een diepe ravijn. Een keer flink toeteren voor de bocht en hup de hoek om en op naar de volgende kuil.

En het land is vol met bedrijvigheid. Ze zijn overal aan het bouwen: lang leven beton en golfplaten. Vooral golfplaten word overal voor gebuikt: op het dak en om beton mee te storten. De huizen bestaan uit meerdere verdiepingen, opgebouwd uit betonen pilaren en een betonnen vloer. De openingen worden daarna naar behoefte dichtgemeteld en klaar is het huis.  Deze fases zijn allemaal tegelijkertijd aan de gang op verschillende vloeren. Zo wordt de begaande vloer al bewoond, is de eerste verdieping dichtgemetseld, is de 2e verdieping een open betonnen vloer en op de 3e verdieping steekt het beton ijzer nog boven de vloer uit.

Het zware werk word veelal door vrouwen gedaan: je ziet ze overal langs de weg hakken, graven en met stenen sjouwen. Vooral het kapot hakken van grote stenen tot split is een vrouwe expertise. Dus met de emancipatie zit het hier wel goed. De mannen lopen met 50kg zware goederen ( b.v. zand of grind) en tillen de zakken met een band over het voorhoofd. Daar moeten ze een korte nek van krijgen.

We hebben voornamelijk kloosters bezocht: grote bouwwerken, waarbij het hoofdgebouw van binnen prachtig is beschilderd. Het middelpunt zijn prachtige boeddha beelden. Vandaag hebben we een 'mis' ter nagedachtenis van een overleden monnik bijgewoond. De monniken zitten in rode kleden in de lotus houding in twee rijen in het midden van de ruimte. De ruimte ruikt naar wierrook. Het 'mjmmjmjhmjmm' achtig gezang word afgewisseld met mummelende gebeden en luide muziek, bestaande uit bellen, kleppers, toeters en trommels die in enigszins willekeurige volgorde door elkaar klinken. Het vriendelijk aangebode glaasje yak-boter thee was wel het  'bikkel' moment van de dag, maar ik heb het doorstaan.

Na afloop gingen alle monniken op het asfalt plein voor het hoofdgebouw zitten en werd er op de grond geeten: rijst uit een kruiwagen en een curry uit een emmer. Het eten was heerlijk bereid in een zwaartgeblakende keuken, gekookt op hout gestookte potten, waarbij de rook door een gat in de golfplaten ontsnapt. Een onvergetelijke ervaring ;-).

Het eten is hier prima: een kleine uitdaging in het begin, maar ik hou wel van het kruidige, geurige en kleurige eten. Dat word wennen als ik weer terug ben in Nederland met onze 'slappe' pot. Je moet niet teveel in de keuken kijken (zie beschrijving boven) en niet te veel in op de vlekken in het tafelkleed letten. Maar tot nu toe nog geen diarree ;-)

Deel 2

Ik eindigde de vorige keer met "Maar tot nu toe nog geen diarree ;-)". Dat had ik dus niet moeten doen, want ik ben een paar dagen flink van slag geweest. Ik heb 1 dag gemist van de reis, maar er komen inmiddels weer keuteltjes voorbij.

We zijn verder de bergen in getrokken, naar een dorpje Pelling. Op de achtergrond van het dorp en de kloosters liggen de Himalay reuzen van meer dan 8500m hoog. Pelling ligt op 2000m, wat betekent dat het 's avond flink kou word. De Indiase toeristen hebben zich van top tot teen in de lappen gedraaid en kou kleumen nog steeds.

De laatste stad bezocht in Sikkim is Darjeeling. Ons hotel was een oude engelse sportclub, dus mooi in koloniale stijl. Er rijden hier 100 jaar oude stoomtreintjes, en als tourist kun je daar natuurlijk niet omheen. Het treintje gaat rakelings langs de huizen en je kunt vanuit de trein de eieren uit de ramen van de huizen pakken. De stoomfluit heeft het druk om ruimte te maken in de drukken straat. De schroefdraad is al lang dol, maar met wat katoen en een flinke dreun blijft alles netjes zittten.

Sikkim in een dun bevolkt land, maar de Indiërs krijgen het toch voor elkaar om met z'n allen op de vierkante meter te gaan zittten. In smalle straatjes, staan smalle winkeltjes zij aan zij. Sommige zijn minder dan een meter breed. Langs de bewapeningsijzer vind je de kapper en daarlangs de slager. De kippen worden zowat op straat geslacht. Het vlees hangt zichtbaar (voor de onvermijdelijke golfplaten) heerlijk bij 20 graden te wachten op een klant. De zwerfhonden houden de grond rondom de slagerijen schoon.

De straten puilen uit van de mensen, waar zich (luid toeterend) auto's doorheen proberen te wringen. Inmiddels geld er een 100 roepie (=1.8 euro) boete op het gebruik van plastic tassen. De Indiërs mieteren al het afval gewoon op de straat en de stad lijkt op ontplofte vuilnisbelt. En midden tussen de zooi, zit een oud vrouwtje een maïskolf te roosteren.

De tocht van Sikkim naar Bhutan gaat over het vlakke Indiase land. De theepluksters zijn (zie foto) druk bezig om de nieuwe verse blaadjes te plukken. De theevelden zijn oneindig groot, dus de moed zou me als plukker in de schoenen zakken.

En opeens verschijnen in het vlakke land de eerste heuvels van Bhutan, een vreemde overgang. De grenspost bestaat uit een poort: voor de poort een ontplofte vuilnisbelt, en achter de poort een net geveegde straat.

Bhutan is een klein landje met minder dan een miljoen menen dat sterk vasthoud aan tradities. De bewoners zijn verplicht om (tijdens werktijd) de traditionele klederdracht te dragen. De huizen zijn hoog en wit met prachtig hout en schilder. Een groot verschil met India.

Op de eerste dag hebben we een flinke tocht afgelegd door bergachtig terrein naar hoofdstad Timphu. Een stad van 40.000 inwoners. Het is de enigste hoofdstad in de wereld zonder stoplichten. Die zijn er wel eens 2 geplaatst, maar naar 2 dagen weer weggehaald. Ze werden onpersoonlijk, mensonvriendelijk en lelijk gevonden. Nu staan er weer agenten het verkeer te regelen. Typisch Bhutan!!

We hebben nu ook Bhutaanse gids. Hij kan veel uitleggen over het land en het Boeddhisme. Complexe zaak dat Boeddhisme.

De tweede dag bestond uit een bezoek aan het belangrijkste klooster in Bhutan. De kloosters staan meestal boven op de bult, dus dit vroeg een klim van 300meter stijging. Maar zo'n inspanning maakt het klooster alleen maar mooier. Het binnenwerkt was hier schitterend. De monniken waar druk bezig met het (voor)lezen van alle teksten geschreven door Boedha. Ze zitten met z'n allen door elkaar te mummelen in de rode gewaden. De Bhoedha beelden waren groot en goed kleurig en geweldig verkleedt. De monniken proberen in hand en voeten engels uit wat het allemaal betekend.

De Bhoedisten hebben iets slims bedacht waar de Christenen nooit op gekomen zijn: gebedsrollen. Je geeft een zwier aan een trommel en je hebt weer een volledig gebed uitgevoerd. Nog mooier zijn de op waterkracht aangedreven gebedsrollen: 24 uur per dag bidden zonder enige inspanning. Zo word bidden weer leuk!!

Deel 3
Bhutan is een klein afgezonderd land, dat sterk vasthoud aan haar tradities, gewoonten en levenstijl.

In de 17 e eeuw moest het zich al verdedigen tegen de Tibetanen. Het bouwde daarvoor dzong's. Een dzong lijkt op onze middeleeuwse kasteel: een hoge versterkte muur om de vijand buiten te houden. Een groot verschil is dat ze nog steeds in gebruik zijn: ze zijn het bestuurlijk en religieuze hart van een regio. In de Dzong bevind zicht een burger deel (waar de rechtbank en het regio bestuur is gevestigd), en een religieus deel. De kleding voorschriften zijn streng: Bhutanen mogen allen in traditionele kleding de Dzong betreden, inclusief een grote sjaal, die de functie van de persoon aangeeft.

De Dzong bevatten een soort gebedsruimte: prachtige mooi ruimtes met grote gouden boeddha beelden van een meter of 10 hoog. De achtergrond van de beelden zijn met prachtig bewerkt en beschilderd houtsnijwerk versiert. De gehele ruimte is volledig opgesierd met beelden en beschildering. Tot mijn groot verdriet mag je in deze ruimte in niet fotograferen |-(.

Ik heb een ´Pho´ gekocht, de traditionele kleding voor de man. Het bestaat uit een grote ´badjas´ met een riem om je buik. Boven de riem ontstaat een grote ´buidel´. Onder de riem word het pak op ‘schotse' wijze gedragen. Onder de ‘jurk' horen lange zwarte sokken en blinkende leren schoenen. Je moet wel opletten als je gaat zit: goed de benen bij elkaar houden.
De vrouwen dragen lange jurken met daarboven op een kleurige jasje. De enkels zijn niet te zien (alles is goed afgedekt).

De Bhutanezen hebben een sterk (bij)geloof in demonen en geesten. Het is verrassend om te zien dat diversen huizen opgesierd met ‘fallussen'. Deze zijn grote afbeelding van penissen in de meest actieve stand. Ook hangen fallussen op de hoeken van de huizen, onder het dak. Het doel van de fallussen is om het huis en de inwoners te beschermen tegen slechte geesten en (goede of slechte) praat van anderen, die ongeluk brengen.

Op de laatste dag in Bhutan stond in het teken van een festival. Festivallen zijn belangrijk in Bhutan. Iedereen trekt de mooiste kleding aan en gaat op weg naar de lokale Dzong. In het plein op de Dzong worden de gehele dag dansen uit gevoerd midden tussen een grote massa van zittende en dringende mensen. Clowns, de politie en de zweep zorgen ervoor dat er ruimte blijft voor de dansers. De dansers dragen kleurige pakken en maskers. De dansen zijn religieus van aard en zijn (o.a.) instructies over de eerste dagen na de dood.

Daarna weer terug naar New Delphi: een grote schok: Met een ‘tjoek tjoek' het zeer chaotische verkeer in:

En dit alles slingert, vechtend voor elke centimeter en hevig toeterende, door elkaar heen. Als het moet/kan word het trottoir ook mee genomen. In de midden bermen staan rustig herkauwende koeien. En links en rechts liggen langs de weg mensen te slapen, soms met een arm uitgerold op het wegdek. En dit alles onder een stemmig smog-deken en een hevig toeter concert.
Kortom: volledige chaos.

En ook in de krappe en drukke winkelstraatjes, vol met smalle en kleurige winkeltjes, is het een drukte van jewelste en worstelen Riksja en brommers zich door de mensenmassa.

Ik ben inmiddels weer thuis, en moet weer hevig wennen aan ‘gewone' ritme en het leven zonder groep. En ik heb genoten van onze strakke, schone en strak georganiseerde snelwegen ;-).

Naar boven